Als politicus, al is het maar als gemeenteraadslid, moet je ook je falen wel eens onder ogen zien. Ik faalde tot nu toe in mijn pogingen om een studentencampus als aantrekkelijke variant voor het studentenhuisvesting in de openbaarheid te brengen.
Meestal weet ik de discussie een bepaalde kant op te leiden maar nu hadden mijn lieve collegae mij bij de poot!
Het begon met Ton Schroor die een studentencampus op een discussieavond begon te vergelijken met Robertsville, een volgens hem berucht gevangenenkamp uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Hij bedoelde waarschijnlijk Andersonville in Georgia maar we hadden geen naslagwerken bij ons. De toon was desondanks gezet!
Op mijn voorstel voor een mooie ruime campus met winkels, sportgelegenheid en voorzieningen als een oefenruimte voor muziek werd gereageerd met de mededeling "dat de stad de campus is". Dat was inderdaad ooit zo bedacht, maar toen waren er achtduizend studenten. Nu zijn er veertigduizend en dan moeten we de bakens eens gaan verzetten. Kan de stad ook vijftigduizend of zestigduizend studenten bergen? Is er geen grens?
Het CDA is zoals zo vaak de partij met de perfecte dubbele moraal, er mag wel een grote hoeveelheid studenten op een plek gehuisvest worden maar dat mag dan beslist niet in combinatie met vooorzieningen voor diezelfde studenten. Het mag ook geen campus heten want het CDA is tegen een campus... De logica is ver te zoeken.
PvdA en Groen Links willen geen campus, ze blijven benadrukken dat de stad zo leuk is vanwege de vele studenten die hier wonen. Dat klopt maar is de stad straks met zestigduizend studenten tweemaal zo leuk als met dertigduizend studenten? Er moet toch ergens een grens zijn, of misschien niet?
Voor de meeste politieke partijen in de Groningse gemeenteraad lijkt het aantal studenten dat de stad een woning kan bieden inderdaad genzeloos. Daarvoor mag dan ieder huis een studentenhuis, iedere wijk een studenbuurt worden.
Een snel groeiende studentenpopulatie zonder doordacht studentenhuisvestingsbeleid levert sociale spanningen op en er ontstaan problemen op de woningmarkt. Grote huizen worden onbereikbaar voor grote gezinnen, ze zijn immers aantrekkelijk voor huisjesmelkers die van een huis met een kamer en suite en zes slaapkamers een studentenhuis met acht kamers maken. Opbrengst minstends 2400 Euro in de maand! Dat kan geen zin betalen.
Een gewoon rijtjeshuis in Selwerd, gebouwd in de jaren '60 met dunne muren, brengt met drie studenten, daarvoor is geen vergunning nodig, al 900 Euro per maand op. Een vierde student erbij is in de praktijk geen probleem. Weg starterswoning, ooit met overheidssubsidie gebouwd voor gezinnen...
In de Schildersbuurt slaat de verloedering toe en aan de Parkweg slapen sommige mensen in hun woonkamer omdat de buurhuizen te lawaaiig zijn. Datzelfde prachtige, maar lawaaiige huis is onverkoopbaar, geen gezin wil er wonen en vanwege de 15% norm mag het geen studentenhuis worden.
Zo zijn er tal van problemen. De bouwplannen van het College gaan uit van nòg meer studenten in de wijken, daar kan verzet tegen komen en wanneer omwonenden gaan procederen kan het jaren duren voordat er gebouwd wordt. Ondertussen blijft de stroom studenten aanzwellen. Wanneer de veertigduizend studenten een jaar lang blijven studeren hebben we al achtduizend kamers extra nodig! Een onbeheersbaar probleem tenzij we de druk van de woningmarkt afhalen door buiten de bestaande woonwijken een aantrekkelijk alternatief te bieden.
De Wethouders, de collegepartijen en ook CDA, VVD en Christenunie willen dat niet. Zij blijven beweren dat nog meer studenten in woonwijken een prachtig vooruitzicht is. Wanneer het u niet bevalt mag u van Wethouder Frank de Vries nsaar Meerstad of Ter Borch verhuizen! Kunt u dat betalen?
De kruik gaat te water tot 'ie barst, ook bij de studentenhuisvesting zal een oplossing moeten komen en zal het bestaand beleid uiteindelijk in ieders ogen zijn mislukt. De Stadspartij is de eerste die het inziet, welke partij zal als eerste volgen?
Trackback URL (klik rechts en kopieer shortcut/link locatie)