Politici zijn ijdel, vraag het maar na bij wie met ons gilde te maken heeft gehad... Soms maakt de pers daar dankbaar gebruik van.

Vandaag bracht KRO's Brandpunt, altijd gereed om een smeulend vuurtje op te stoken, een programma over de politieke invloed van onze Koningin. Dat is iets waarover haar ministers en oud-ministers behoren te zwijgen, maar dat deden ze niet, zo tasten zij, als een groepje hongerige termieten, de toch al niet al te stevige poten van de Nederlandse troon aan.

Henk Koning was zeer verguld dat hij uit zijn pensioen en de politieke vergetelheid was opgedoken om te vertellen dat hij, en niemand anders, de favouriet van Hare Majesteit was geweest... Daarmee zette hij zijn oud-collega Saskia Stuiveling, nota bene zijn oud-collega en opvolger als President van de Rekenkamer in functie, een hak en hij bewees de Koningin een slechte dienst.

Ik kan me voorstellen dat de koninklijke nagels vanavond diep in de palm van haar hand zijn gezet...

Wanneer ik de heer Koning, die met zenuwtrekken van zijn onderkaak meer vertelde dan met woorden gezegd werd, mag geloven heeft de Koningin zijn benoeming doorgezet. Als dank zet hij haar nu te kijk... bravo Henk!

De koningin lijkt wanneer ik Brandpunt mag geloven wat ver te zijn gegaan in het beïnvloeden van een politieke benoeming. Dat was onverstandig, ze had zich tot een advies of waarschuwing in een gesprek met de premier moeten beperken. De Britse journalist Walter Bagehot formuleerde al in 1867 in een bundel essays de drie rechten van de Koning in een parlementaire democratie: "het recht om te worden geïnformeerd, het recht om aan te moedigen en het recht om te waarschuwen".

Dat de Koningin na een bezoek aan Indonesië op het belang van het herbarium in Leiden heeft gewezen valt geheel en al binnen haar constitutionele taak, aanmoedigen en waarschuwen, de Minister, deze keer was het Alders, heeft dat ter harte genomen. Maar ook hij had daarover misschien discreter moeten zijn.

Oud minister van Buitenlandse Zaken Ben Bot bleef op en top diplomaat toen hij met een veronderstelde Koninklijke schrobbering na een gesprek met een Baltisch staatshoofd werd geconfronteerd, maar ook hij was kennelijk te ijdel om "nee" te zeggen toen Brandpunt belde.

Dat doet me de hand in eigen boezem steken, toen Netwerk belde om iets over het afscheid van Jacq. Wallage te vernemen en me uitnodigde voor een TV opname heb ik ook geen "nee" gezegd. Wie zegt er nu nee tegen de kans om op Netwerk te komen? Publiciteit is een deel van ons vak en we zijn als politici nu eenmaal... nu ja. een beetje dan, ijdel.

Dat praat het optreden van de oud-politici niet goed. Wie in de politiek actief is moet wel geregeld optreden op de TV al zijn de Raadsleden in Groningen allemaal zo gedisciplineerd dat we vertrouwelijke zaken ook vertrouwelijk houden. Vaak blijkt de pers ook inderdaad van niets te weten wanneer dat ongewenst is. Wie met pensioen is zoals Henk Koning heeft geen enkel excuus voor zijn indiscretie.