Vandaag vergaderden drie raadscommissies op het stadhuis, dat leverde, behalve een paar hele goede en verstandige inspraakreacties, héél veel woorden op. Waarom gaat er niet weer eens een wethouder met een miljoen vandoor? In de 18e eeuw gebeurde zoiets nog wel eens. Waarom stort er…, nee dat mag je allemaal niet vragen als oppositie. Het college doet keurig zijn werk. Dan blijft de politieke discussie beperkt tot belangrijke vragen; willen we een tram, en zo ja, waar gaat die langs? Waar komt hoogbouw en waar beslist niet? Bouwen we een tunnel voor de Zuidelijke ringweg en wat zijn de voordelen van een zuidtunnel?

Groots en meeslepend is het niet, al gaat het om tientallen, honderden miljoenen. We discussiëren, beleefd met elkaar en er valt nooit een onvertogen woord.

Toch zijn de onderwerpen waarover de gemeenteraadsleden en de wethouders zo vriendelijk met elkaar debatteren voor de inwoners van de stad soms erg emotioneel. Soms, komt het stadhuis tot leven, dan zijn er schorsingen en wordt er hoofdelijk gestemd. Dan lopen mensen boos, opgelucht of verdrietig, soms zelfs huilend weg van de publieke tribune.

Maar vandaag ging het vooral over geld, heel veel geld, en hele belangrijke beslissingen. En die nemen we in Nederland met een onaangedaanheid waar veel volkeren zich over zouden verbazen.